Με αφορμή κάποια κείμενα στο μάθημα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας για την ξενιτιά οι μαθητές της Β2 τάξης παρουσίασαν ....

 

Σόφη Νίκα

 

" Για σένα κλαίγω μάνα μου γλυκιά και υποφέρω μες στην ξενιτιά. Δεν θέλω μάνα ποτέ να κλάψεις, για το παιδί σου κερί ν 'ανάψεις ".

 

 

Ιάσων Παπαδημητρίου

 

"Αλησμονώ και χαίρομαι θυμιούμαι και δακρύζω

θυμήθηκα την ξενιτιά και θέλω να πηγαίνω.

Σήκω μάνα μ 'και ζύμωσε καθάριο παξιμάδι

να πάρ 'ο γιος στη στράτα του στης ξενιτιάς το δρόμο.

Με δάκρυ βάζει το νερό με πόνους το ζυμώνει

και με τ 'αναστενάγματα βάνει φωτιά στο φούρνο.

Άργησε φούρνε να καείς κι εσύ ψωμί να γένεις

για να διαβείν η συντροφιά κι ο γιος μου να μη φύγει. "

 

 

Μαρία Μπάτζα

 

Από την αρχαιότητα ως τις μέρες μας ο τόπος αυτός δεν μπορούσε να θρέψει τους κατοίκους του. Η μοναδική λύση ήταν η ξενιτιά. Από τις πρώτες αποικίες του α 'ελληνικού αποικισμού ως τους μετανάστες των δεκαετιών του '50, του '60, αλλά και ως τις μέρες μας με τους ξενιτεμένους νέους, ο πόνος του ξεριζωμού είναι ο ίδιος. Αυτός ο πόνος εκφράστηκε με τα τραγούδια. Τραγούδια γεμάτα πόνο γι 'αυτούς που έφευγαν αλλά και γι' αυτούς που έμεναν.

 

Δημοτικό τραγούδι για την ξενιτιά

 

Μάνα, πολλά μαλώνεις με                                                                                                         

κι εγώ μισέψω θέλει,

να πάω, μάνα, στην ξενιτιά,

να πάω, μάνα, στα ξένα,

να κάμεις μήνες, μάνα, να με ιδείς

καιρούς, μάνα, να μ 'ανταμώσεις, 

ρθουν να ', μάνα μου, οι γιορτές

οι μεγαλοβδομάδες και να 'μαι εγώ στην ξενιτιά.

 

 

 

 

Γιώτα Γαλάνη

 

"Είναι κακούργα η ξενιτιά, είναι καημός τα ξένα

μα πιο πολύ μαράζωσα πού μαι μακριά `πο σένα

Μου `παν τώρα που έχω φύγει και μισεύτικα μακριά σου

σε κανένα δεν ανοίγεις τα πορτοπαραθυρά σου

Αλησμονώ και χαίρομαι κι ένα τραγούδι λέω

μα το τραγούδι πνίγεται στα στήθια μου και κλαίω

Μού `παν τώρα που έχω φύγει και μισεύτηκα μακριά σου

σε κανένα δεν ανοίγεις τα πορτοπαραθυρά σου

Να βρειτε το κορίτσι μου στη γειτονιά που μένει

και πείτε της πως χάθηκα να μη με περιμένει

Μού `παν τώρα που έχω φύγει και μισεύτηκα μακριά σου

σε κανένα δεν ανοίγεις τα πορτοπαραθυρά σου "

 

 

Αλέξης Αλεξιάδης

 

«Κίνησαν τα καρβάνια τα Ζαγοριανά

Κίνησε κι ο καλός μου, πάει στην ξενιτιά,

Δώδεκα χρόνους κάνει χώρς απολογιά ·

Κι απάν 'σ' αυτόν τον χρόνο στέλνει απολογιά

Κι ένα χρυσό μαντήλι, μ 'είκοσι φλοριά,

Και στο μαντήλι μέσα μια πικρή γραφή:

Κι έλεγε του καλού μου η πικρή γραφή.

- «Θες, κόρη μου, παντρέψου, θες καλογέρεψε!

Τι εδώ που 'μ' ο καημένος, επαντρεύτηκα,

Επήρα μια γυναίκα κόρη μάγισσας,

Μαγεύει τα καράβια, δεν κινούν γι 'αυτού

Με μάγεψε κι εμένα, δεν κινώ κι εγώ.

 Όντας κινώ για να 'ρθω, χιόνια και βροχές,

Όντας γυρίζω πίσω, ήλιος ξαστεριά.

Ζώνομαι τ 'άρματά μου, πέφτουν κατά γης,

Πιάνω γραφή και γράφω, και ξεγράφεται! »

 

 

Χριστίνα Μίσσα

 

"ΤΖΙΒΑΕΡΙ"

 

 

 

Δήμητρα Μάρη 

 

Το παρακάτω τραγούδι αναφέρεται στη ξενιτιά και είναι από το δίσκο '' Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΩ ΙΤΑΛΙΑΣ ''

 

Κλάμα του εμιγκράντου

Ώρια μου ροντινέττα

α πούτε στε τσε στάτζει

πλέα τάλασσα σ 'αγκουάντει

με τούτο καλό καιρό

Μαύρο βαστά το πέτο

άσπρε βαστά τες άλλε

ο σταυρί κολόρ ντι μάρε

με τη κούνια λιο νιτή

Αρώτησα τη μάνα μου

την πλέον αγαπημένη

έχει τόσο κα με μένει

πούρου να 'χει να με δει

Αρώτησα τον τσούρη μου

τσε σ 'όλη τη γκετονία

τσε αν είχεν ομιλία

πόσα είχε να μου πει

Κάι τζαμπρό στη τάλασσα

πάντα σένα κανονώ

λίον γκέρνει, λίον καλέει

λίον εγκίτζει το νερό.

 

 

Παναγιώτης Θαλασσέλης

 

"Σαν τον μετανάστη στη δική σου γη

μέρα νύχτα λύνεις δένεις την πληγή

κι όλα γύρω ξένα κι όλα πετρωμένα

και δεν ξημερώνει να 'ρθει χαραυγή

Στράγγισε η ζωή σου που αιμορραγεί

κάθε ώρα τρόμος πόνος και κραυγή

και σ 'ακούν οι ξένοι κι ο αδερφός σωπαίνει

αχ δεν είναι άλλη πιο βαθιά πληγή

Σύρμα κι άλλο σύρμα και χοντρό γυαλί

μάτωσε ο ήλιος την ανατολή

κλαις κι αναστενάζεις αχ ξενιτιά φωνάζεις

μα η ελπίδα μαύρο κι άπιαστο πουλί "

 

 

Αθηνά Γκαράνη

 

"Παλιέ μου φίλε ξεκουράσου

σιγά-σιγά θα συνηθίσεις ·

θ 'ανηφορίσουμε μαζί

στα γνώριμά σου μονοπάτια

θα ξαποστάσουμε μαζί

κάτω απ 'το θόλο των πλατάνων

σιγά-σιγά θα 'ρθούν κοντά σου

το περιβόλι κι οι πλαγιές σου. "

 

Ανδρέας Βουράκης

 

"Η ΦΑΜΠΡΙΚΑ"

 

 

 

Λητώ Παλαιολόγου

 

"Εδώ στην ξένη χώρα

αχ τι στεναχώρια

Τι θα φάω τι θα πιω

τι θα στείλω στο χωριό

οι γυναίκες είναι χύμα

Καίγομαι σαν τις κοιτώ

δεν με θέλουν κι είναι κρίμα

 

Εδώ στην ξένη χώρα

αχ τι στεναχώρια

Κάθε βράδυ στον σταθμό

τριγυρίζω για να πω

μια κουβέντα σ 'ένα φίλο

Κι αν μια νύχτα δεν τον βρω

μοιάζω με χαμένο σκύλο

 

Εδώ στην ξένη χώρα

αχ τι στεναχώρια

Θα γυρίσω στο χωριό

δεν αντέχω δεν βαστώ

τι κορμί βασανισμένο

Ψάχνω να 'βρω αδερφό

κι όλοι με φωνάζουν ξένο "

 

 

 

"Μιλώ για τα παιδιά μου και ιδρώνω                                

έχω ένα χρόνο να τα δω και λιώνω

μου γράφει η γιαγιά τους πως ρωτάνε

τα τραίνα που 'ναι στο σταθμό πού πάνε

 

Αδύνατος μου γράφει ο Στελλάκης

έχει ανάγκη θάλασσας ο Τάκης

αρχίζει το σχολείο η Μαρίνα

θέλει να γίνει κάποτε γιατρίνα

 

Αγόρασα λαχείο στο όνομά τους

αχ να κερδίσω να σταθώ σιμά τους

μιλώ για τα παιδιά μου και ιδρώνω

δεν ξέρω πότε θα τα δω και λιώνω

μου γράφει η γιαγιά τους πως ρωτάνε

τα τραίνα που 'ναι στο σταθμό πού πάνε "

 

 

Υριάννα Νταλίπη

 

"Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗ"

 

---